Glina

Bentonitna glina je nastala iz vulkanskog pepela. Uglavnom se sastoji iz minerala montmorilonita ali su tu i gvožđe, kalijum, silicijum, magnezijum, natrijum i kalcijum, minerali od velikog značaja za ljudsko zdravlje.

Bentonitna glina sadrži i delove algi dijatomeja, što joj daje organski karakter.

Glina je od pamtiveka proveren prirodni proizvod, a na više mesta je pomenuta i u Bibliji, kao preventiva i sredstvo isceljenja. Kada se bentonitna glina pomeša sa vodom, tada nabubri i stvara se naelektrisanje koje omogućava progresivnu eliminaciju toksina i patogena.
Glina omogućava respiraciju površinskog sloja kože i tkiva, uklanjajući sa nje produkte metabolizma.

Svojim jonoizmenjivačkim, adsorpcionim, organofilnim i hidrofilnim dejstvom ona omogućava ishranu kože, kako hidrofilnim (vodorastvorljivim) tako i lipofilnim (rastvorljivim u ulju i mastima) supstancama. Takođe, ujednačava brzinu penetracije lekovitih supstanci.
Aktivirana (hidratisana) glina pripada nanočesticama, što je svrstava u najefikasnija sredstva za prirodno čišćenje organizma. Osnovni aktivni sastojak gline je hidratisani aluminijum-silikat, poznat po antivirusnom dejstvu.

Organska komponenta gline posebno je značajna za vezivanje aktivnih supstanci i njihov prenos u dublje slojeve membrana crevne flore ili pak membrana krvnih kapilara. Organske komponente gline su poznati praantibiotici.

Glina je naučno dokazani emulgator, tako da njena aktivacija u kiseloj sredini želuca utiče na pojačavanje emulgacionih sposobnosti u tankom i debelom crevu. Emulgaciona svojstva gline ubrzavaju degradaciju lipidnih/masnih naslaga u crevima, te na taj način sprečavaju njihov membranski prenos u krvotok. Eliminacijom otrova u crevnoj flori, glina rasterećuje rad jetre, bubrega i žlezda s unutrašnjim lučenjem.